In de tweede wereldoorlog waren ongeveer 200 Vlaamse jongeren tewerkgesteld in Duitsland en verspreid over heel het land.  Onder deze jongeren vertrok ook Jean du Meunier (19/09/1921-04/02/2001) in februari 1943 naar Duitsland. Bij veel broeders hier in Vlaanderen kwam de vraag op hoe ze deze jongeren konden helpen in hun moeilijke situatie.  Vanuit Vlaanderen maakte men pakketten met onder andere kalenders, Bijbels, Bijbelroosters om deze jongeren te ondersteunen en moed te geven.  In Vlaanderen (Antwerpen) stond broeder J.K. Overbeeke ervoor in om deze pakketten samen te stellen en in Duitsland in de werkkampen nam de jonge du Meunier de geheime verdeling van de pakketten op zijn schouders. Door de zware omstandigheden van onze mensen in Duitsland was de samenhang tussen deze jongeren zo groot geworden, dat op het einde van de oorlog de vraag bovenkwam hoe wij hier in België zo’n eenheid tussen de christenen konden bevorderen.  De oplossing lag voor de hand: de tekst die boven het werk stond uit het bijbelboek Micha was de uitkomst. “Maar wij zullen wandelen in de naam van de Heere, onze God, voor altoos en immer.” (Micha 4:5b)

J.K. Overbeeke richtte de laatste week van de tweede wereldoorlog de organisatie 'de Kruisbanier' op.  Samen met Jean du Meunier en nog vele andere broeders zoals Ds. H.J. Winter, Dr. W. Lütjeharms en J. de Vries gaven ze het maandblad de Kruisbanier als weekblad uit. Zeker in deze tijd na de oorlog was er de nood van de christenen om elkaar onderling te steunen en te zien wat andere christenen in deze moeilijke tijd deden. Het tijdschrift dat datzelfde jaar werd uitgegeven kende spoedig na de oorlog een plotse groei waarbij tientallen mensen zich als abonnee opgaven.

In de jaren 80 en 90 zal iedereen de Kruisbanier nog herinneren aan de grote activiteiten en evangelisatieacties die toen gedaan werden. Aan vele huizen, kerken en op grote reclameaffiches hingen bijbelteksten meestal aangevuld met een oproep tot bekering. Dat J.K. Overbeeke ook in deze tijden hier de spilfiguur achter was zal niemand ontkennen. Hij nam het werk voor evangelisatie en informatie dan ook héél serieus. Het maandblad dat hij uitgaf in samenwerking met verschillende andere medewerkers vond in Vlaanderen maar ook in Nederland zijn weg. De trouwe werkkracht Joop Van Boekel hielp hem bij zijn activiteiten en was ook een bekend figuur op de verschillende ontmoetingsdagen in Vlaanderen en de Bijbeldag op 1 mei. Ook zijn vrouw heeft gedurende vele jaren meegeholpen aan het werk van de Kruisbanier dat toen nog veelal niet elektronisch maar met ponsmachines en andere wektuigen gerealiseerd werd. Aan het einde van de jaren '90 nam Theo Le Jeune de Vaandel (Banier) over om het werk te kunnen verderzetten.